امام پنجم در سال 114 هجرى در اثر مسموميت شديد ، به شهادت رسيد و در كنار قبر پاك پدرش در قبرستان بقيع ، براى هميشه آرميد . ( 1 ) رحلت پيشواى پنجم - كه يك نهضت بزرگ علمى را در جامعهء اسلامى بنيان نهاده بود و مى رفت تا به اوج شكوفائى و تكامل خود برسد - ضايعه اى بزرگ و حادثهء جبران ناپذيرى بود كه موجى از تأثر واندوه عميق را در دل ها برانگيخت . لكن خوشبختانه فرزند و جانشين گرانمايه اش حضرت صادق ( عليه السلام ) كه مثل پدر ، وارث علوم رسالت و شايستهء مقام بزرگ امامت بود ، بلافاصله بر جايگاه پدر نشست و رهبرى جامعهء اسلامى را بر عهده گرفت و با كوششهاى پى گير و خستگى ناپذير ، نهضت فرهنگى و علمى پيشواى پنجم را به ثمر رسانيد . امام باقر ( عليه السلام ) هنگامى كه احساس كرد كه واپسين ساعات عمر خود را سپرى مىكند ، فرزند دلبندش جعفر بن محمد را احضار نمود و وصاياى لازم را به عمل آورد و پس از تحويل مواريث امامت به او ، در مورد حمايت و سرپرستى شيعيان تأكيد فرمود . حضرت صادق عرض كرد : هرگز نمى گذارم شيعيان ما به احدى نيازمند باشند . ( 2 ) امام وصيت نمود او را در آن پيراهنى كه با آن نماز مى گذارد تكفين نمايند ( 3 ) . امام باقر ( عليه السلام ) را در كنار آرامگاه پدر بزرگوارش على بن الحسين ( عليه السلام ) در قبرستان معروف " بقيع " دفن نمودند و آرامگاه او همانند معصومان سه گانه ى ديگر كه در آن قبرستان آرميده اند مزار و زيارتگاه شيعيان و دوستداران آن بزرگواران بود و تا ايام تسلط وهابيان داراى قبه و بارگاه و حرم بود ولى در اثر تسلط اين جمعيت قشرى و كوته انديش ، آن بارگاه و حرم را ويران ساختند و آرامگاه آنان را دلها و قلوب دوستداران و شيعيان قرار دادند كه همواره و هر روز و هر ساعت و ثانيه به زيارت به ديدار و ملاقات جمال انور و كمال از مهر آنان نايل مى شوند و از فيض وجودى آنان چه در حيات و چه در ممات بهره مى جويند .

--> 1 . اعيان الشيعه ج 3 ، ( بخش 2 ) ص 3 . 2 . مسعودى ، اثبات الوصية ص 177 . 3 . إربلى على بن عيسى ، كشف الغمه ، ج 2 ، ص 361 .